Trekking na Islandii to niezapomniana przygoda, ale także wyprawa wymagająca odpowiedniego przygotowania. Surowy klimat, szybko zmieniająca się pogoda, wulkaniczne krajobrazy, liczne przeprawy przez rzeki oraz duże odległości od cywilizacji sprawiają, że islandzkie szlaki znacząco różnią się od tych znanych z Alp czy Tatr. Przed wyruszeniem w drogę warto dobrze zaplanować trasę, skompletować odpowiedni sprzęt i zapoznać się z lokalnymi zasadami bezpieczeństwa. W tym artykule przedstawiamy najpopularniejsze szlaki trekkingowe na Islandii, praktyczne wskazówki dotyczące nawigacji oraz wyposażenie, które warto zabrać na wędrówkę.
Skorzystaj z Booking.com gdzie znajdziesz najlepsze hotele i apartamenty
Potrzebujesz samochodu podczas wakacji, zarezerwuj z Discovercars.com
Ciebie to nic nie kosztuje, a ja pozyskam środki na następne artykuły. Z góry Ci dziękuję!
Najpopularniejsze trasy trekkingowe na Islandii
Szlak Laugavegur (Landmannalaugar – Þórsmörk)
Laugavegur to najpopularniejszy wielodniowy szlak trekkingowy na Islandii. Trasa liczy około 55 km i większość turystów pokonuje ją w 3–4 dni, nocując po drodze w schroniskach lub na polach namiotowych. Łączna suma podejść wynosi około 1800 metrów, dlatego szlak wymaga dobrej kondycji, choć nie jest uznawany za technicznie trudny. Ze względu na warunki pogodowe jest dostępny zazwyczaj od końca czerwca do połowy września, a do punktów startowych prowadzą górskie drogi F208 i F249, otwarte wyłącznie w sezonie letnim.
Pierwszy odcinek z Landmannalaugar do Hrafntinnusker (12 km, 4–5 h) prowadzi ostro w górę przez pola obsydianu I gorące źródła Stórihver na wysokość 1000 m n.p.m., gdzie mgła I śnieg zdarzają się również w środku lata. Drugi etap do Álftavatn (12 km, 4–5 h) sprowadza wędrowców w stronę jeziora I wymusza pierwsze pokonanie zimnej rzeki Brattakvísl. Trzeci fragment do Emstrur (15 km, 5 h) przecina czarną pustynię wulkaniczną Mælifellssandur, wyeksponowaną na silne porywy wiatru. Ostatni etap do Þórsmörk (15 km, 5–6 h) mija kanion Markarfljótsgljúfur, wymaga przebrnięcia przez porywistą rzekę Þröngá I kończy się w brzozowych lasach doliny.
Szlak Fimmvörðuháls (Skógar – Þórsmörk)
Ta trasa ma z kolei długość 25 km. Można ją pokonać w 1 dzień (8–10 h) lub rozbić na 2 dni z noclegiem w schronisku Baldvinsskáli. Suma podejść wynosi 1000 m, a szlak jest dostępny od połowy czerwca do połowy września.
Wędrówka rozpoczyna się przy wodospadzie Skógafoss i prowadzi wzdłuż rzeki Skógá mijań 26 kaskad. Kluczowym punktem jest przełęcz Fimmvörðuháls na wysokości 1110 m n.p.m., położona między lodowcami Eyjafjallajökull i Mýrdalsjökull. Ścieżka przecina świeże pole lawowe z erupcji z 2010 roku przy kraterach Magni i Móði. Najtrudniejszymi technicznie fragmentami są eksponowana grań Heljarkambur ubezpieczona łańcuchami oraz wąska ścieżka Kattarhryggir.
Szlak Kjalvegur (Hveravellir – Hvítárnes)
Kjalvegur to historyczny szlak biegnący przez surowe wnętrze Islandii, pomiędzy lodowcami Langjökull i Hofsjökull. Trasa ma około 48 km i zazwyczaj pokonuje się ją w 2–3 dni. Łączna suma podejść wynosi około 400 metrów, dzięki czemu nie jest szczególnie wymagająca pod względem przewyższeń. Szlak jest dostępny zwykle od początku lipca do początku września, a dojazd do jego początku prowadzi górską drogą F35, otwartą wyłącznie w sezonie letnim.
Wędrówka prowadzi przez rozległy, bezdrzewny płaskowyż o niemal pustynnym charakterze. Brak naturalnych osłon sprawia, że silny wiatr i zmienne warunki pogodowe mogą znacząco utrudnić marsz. Jedną z największych atrakcji trasy jest geotermalny obszar Hveravellir, gdzie można odpocząć i wykąpać się w naturalnych gorących źródłach przed rozpoczęciem wędrówki lub po jej zakończeniu.
Pętla Kristínartindar w Parku Narodowym Skaftafell
To 1-dniowa pętla o długości 18 km wymaga około 6–8 godzin marszu i pokonania 1000 m przewyższenia. Jest dostępna od maja do października.
Start znajduje się przy centrum turystycznym Skaftafell. Następnie szlak mija bazaltowy wodospad Svartifoss i wspina się na szczyt Kristínartindar (1126 m n.p.m.). Ze szczytu roztacza się panorama na dwa gigantyczne jęzory lodowcowe Skaftafellsjökull oraz Skeiðarárjökull, a także na najwyższy szczyt kraju – Hvannadalshnúkur (2110 m n.p.m.).
Logistyka dojazdu i transport górski na Islandii
Do wielu najpopularniejszych szlaków trekkingowych prowadzą drogi górskie oznaczone literą F, takie jak F208 do Landmannalaugar czy F249 do Þórsmörk. Wjazd na nie jest dozwolony wyłącznie dla samochodów z napędem 4×4, ponieważ trasy prowadzą przez nieutwardzony teren i często wymagają pokonywania brodów rzecznych. Samochody z napędem na jedną oś nie mogą poruszać się po drogach F. Złamanie tego zakazu może skutkować wysokimi kosztami w przypadku uszkodzenia pojazdu lub problemami z ubezpieczeniem. Większość dróg górskich jest otwierana dopiero między połową a końcem czerwca, w zależności od warunków pogodowych.
Szczególną ostrożność należy zachować na drodze F249 prowadzącej do Þórsmörk. Znajdująca się na trasie rzeka Krossá słynie z silnego nurtu i zmiennego poziomu wody. Dlatego nawet kierowcy samochodów terenowych często rezygnują z samodzielnego przejazdu. W praktyce najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest skorzystanie ze specjalnych autobusów terenowych, które są przystosowane do pokonywania trudnych przepraw.
To również dobra alternatywa dla osób, które nie planują wynajmować samochodu. W sezonie letnim przewoźnicy, tacy jak Reykjavík Excursions czy Trex, obsługują połączenia z Reykjavíku do Landmannalaugar i Þórsmörk. W ofercie dostępne są także bilety typu Hiker Pass, umożliwiające dojazd do początku szlaku oraz powrót z jego końca w innym dniu, co jest szczególnie wygodne podczas wielodniowych trekkingów.
Procedura bezpiecznego pokonywania rzek
Pokonywanie rzek lodowcowych i górskich bez mostów to stały element islandzkiego trekkingu. Nieprawidłowa technika przejścia stanowi główną przyczynę wypadków na szlaku.
Rzekę należy pokonywać wyłącznie w obuwiu zabezpieczającym stopy – sandałach trekkingowych ze ściągaczami, butach neoprenowych lub starych trampkach. Przechodzenie boso w wodzie o temperaturze 2–4°C na oślizgłych kamieniach grozi urazem i utratą równowagi. Przed wejściem do wody należy obowiązkowo odpiąć pas biodrowy oraz piersiowy plecaka; w razie upadku zapięty plecak działa jak kotwica i uniemożliwia powstanie.
Podczas przekraczania rzek lodowcowych należy wybierać jak najszersze miejsce przeprawy, ponieważ tam nurt jest zazwyczaj płytszy i wolniejszy. Rzekę najlepiej pokonywać lekko pod skosem, zgodnie z kierunkiem nurtu. Wykorzystaj do tego kije trekkingowe do utrzymania równowagi i zachowując możliwie stabilne podparcie przez cały czas. Nie warto spieszyć się – bezpieczna przeprawa wymaga ostrożności i pewnych kroków.
Warto również pamiętać, że poziom wody w rzekach lodowcowych zmienia się w ciągu dnia. Najbezpieczniejsze warunki do przeprawy panują zwykle wczesnym rankiem, gdy topnienie lodowców jest najmniejsze.
W godzinach popołudniowych, wraz ze wzrostem temperatury, poziom wody może podnieść się nawet o kilkadziesiąt centymetrów, a nurt staje się znacznie silniejszy.
Trekking na Islandii: Wymagany sprzęt i odzież
Warstwa zewnętrzna odzieży musi składać się z kurtki oraz spodni z membraną o wodoodporności minimum 20 000 mm słupa wody. Tradycyjne foliowe płaszcze przeciwdeszczowe ulegają natychmiastowemu zniszczeniu na porywistym wietrze. Jako warstwę termiczną należy stosować wyłącznie bieliznę z wełny merino oraz bluzę z polaru lub lekką kurtkę syntetyczną. Używanie odzieży bawełnianej jest zabronione – bawełna chłonie wilgoć, nie schnie na wietrze i doprowadza do szybkiej hipotermii.
Obuwie twarde powinno sięgać za kostkę i być wcześniej dobrze rozchodzone. Namiot przeznaczony do biwakowania w interiorze musi posiadać stabilną stelażową konstrukcję aluminiową (geodezyjną lub tunelową). Najlepiej zdolną wytrzymać porywy wiatru dochodzące do 80–100 km/h. Śpiwór powinien zapewniać komfort termiczny w granicach od 0°C do -5°C.
Do nawigacji należy używać aplikacji SafeTravel.is, wgranych śladów GPX w zegarku lub telefonie oraz tradycyjnej mapy papierowej w skali 1:50 000 z kompasem. Przy wyprawach samotnych zaleca się posiadanie osobistego lokalizatora GPS (np. Garmin inReach) z przyciskiem SOS.
Trekking na Islandii: Noclegi na trasie
Biwakowanie na dziko w rejonie Highlands, parkach narodowych oraz na całej trasie Laugavegur jest prawnie zabronione. Nocleg jest dozwolony wyłącznie na wyznaczonych polach biwakowych oraz w schroniskach.
Miejsca w łóżkach w schroniskach górskich na trasie Laugavegur należy rezerwować z 6–9 miesięcznym wyprzedzeniem. Pola namiotowe zlokalizowane przy schroniskach nie wymagają wcześniejszej rezerwacji dla turystów indywidualnych. Opłaty dokonuje się na miejscu u strażnika (wardena), u którego można również uzyskać aktualną prognozę pogody na kolejny dzień.
Podsumowanie – jak bezpiecznie zwiedzać Islandię pieszo?
Trekking na Islandii to niezapomniana przygoda, która pozwala doświadczyć potęgi dziewiczej natury w jej najbardziej surowej postaci. O sukcesie i bezpieczeństwie wyprawy nie decyduje jednak łut szczęścia, lecz pokora wobec żywiołów oraz rzetelne przygotowanie. Ścisłe przestrzeganie zasad logistycznych, odpowiedzialne podejście do pokonywania rzek i szacunek dla lokalnych przepisów to fundamenty, na których opiera się udany wyjazd.
Zadbaj o niezawodny sprzęt, na bieżąco sprawdzaj komunikaty meteorologiczne i dopasuj trasę do swoich realnych możliwości. Islandia potrafi być surowa i wymagająca. Jednak odpowiednio przygotowanym piechurom odpłaca się widokami, których nie sposób znaleźć nigdzie indziej na świecie.
Czytaj także: Zorza polarna na Islandii – kiedy zobaczyć, wycieczki
Autorka: Magdalena Łydka – miłośniczka podróży, szczególnie tych na Bałkany. Copywriterka specjalizująca się w tematyce podróżniczej, która pracę w korporacji zastąpiła tworzeniem stron internetowych i podróżowaniem. Każdą wolną chwilę spędza w podróży z dobrą książką i notesem. Autorka kilku ebooków o Chorwacji, Bałkanach i Półwyspie Apenińskim. Ulubione miejsce do pracy: wyspa Korčula w Chorwacji.
